شبکه افق - 26 خرداد 1405

آداب "حسینی" بودن

بسم‌الله الرحمن الرحیم

عرض سلام و ارادت به برادران عزیز و خواهران محترم دارم. این افتخار بزرگی است که توفیق دست بدهد تا ما در خدمت خادمان زیارت اربعین سیدالشهدا حاضر بشویم.

دوستان می‌دانند هر فرایند فیزیکی اعم از اجتماعی، سیاسی و اقتصادی، اگر تبصره‌های معرفتی در کنار آن نباشد، یا خنثی، بی‌اثر و بی‌ثمر می‌ماند، یا حتی ممکن است با شرح و توضیحاتی که دشمن یا افراد نادان ضمیمه آن اتفاق تاریخی و اجتماعی می‌کنند، دقیقاً نتیجه عکس بدهد. الآن اگر یک عکس از همین جمع در اینجا منتشر بشود ولی زیر آن بنویسد: «بدون شرح»، به ده نوع می‌توان آن را تفسیر کرد. از بدترین و احمقانه‌ترین اتهامات و تفسیرها تا شریف‌ترین، مؤثرترین و کارآمدترین تفسیرها را می‌توان ارائه کرد. این موضوع راجع به همه اتفاقات خوب و بد صدق می‌کند. یک نفر دارد از یک خیابان یا مسیر بیابانی عبور می‌کند، کاملاً بستگی دارد چه توضیح و تبیینی از این تصویر و از این واقعه ارائه می‌دهد، آن وقت نتیجه آن چه خواهد شد. نتیجه ۱۸۰ درجه متفاوت می‌شود. شما همین قضیه کربلای سیدالشهدا را دیدید که بعضی وهابی‌ها با استناد به بعضی اسناد تاریخی که البته ما آن‌ها را قبول نداریم، تصویری که از قضیه کربلا ساخته‌اند، به‌کلی غیر از این تصویری است که ما داریم. در آن تصویر، تقصیر بین حسین و یزید تقسیم می‌شود! امام حسین(ع) خطایی کرده است و علیه حکومت اسلامی قانون‌شکنی و براندازی کرده است. گفته است: حکومت و قدرت متعلق به پدربزرگ من بوده است، بعد هم متعلق به پدرم بوده است، شما آن را از برادرم گرفته‌اید، حالا باید آن را به من بدهید! بنی‌هاشم و بنی‌امیه با هم دعوا دارند. ابوسفیان حکومت را گرفته است، به پسرش معاویه داده است و به پسرش یزید داده است. علی حکومت را داشته است و به پسرش حسن داده است. حکومت او سقوط کرده است و دیگر به حسین نرسیده است! این یک دعوای فامیلی است. هر دو آن‌ها هم جزو اهل بیت هستند. حسین می‌گفت: «پیامبر پدربزرگ من است» و یزید هم می‌گفت: پیامبر شوهرعمه من است! اگر تو اهل بیت هستی، ما هم اهل بیت هستیم. پیغمبر شوهرعمه من است. علی داماد پیغمبر است، پیغمبر هم داماد ابوسفیان است. سر چه چیزی شما درست می‌گویید و ما غلط می‌گوییم؟ بعد هم قبیله سوم یعنی بنی‌عباس آمدند. گفتند: نه بچه‌های امیه و نه بچه‌های علی و فاطمه؛ ما اهل بیت هستیم. عباس عموی پیامبر است.» نسب بنی‌عباس از یک طریق به نوه امیرالمؤمنین(ع) از طریق محمد حنفیه هم می‌رسد. می‌دانید وقتی که بنی‌امیه به دست ایرانی‌ها و خراسانی‌ها با شعار اهل بیت ولی با تفسیر بنی‌عباس سقوط کرد، بنی‌عباس شام را گرفتند و بنی‌امیه به سمت شمال آفریقا و آندلس در جنوب اروپا فرار کردند. مردم شام به استقبال بنی‌عباس آمدند و گفتند: به خدا قسم ما تا الان نمی‌دانستیم که شما اهل بیت هستید! حکومتی‌های بنی‌امیه که سقوط کرده بود، در همین شام به ارتش بنی‌عباس که وارد شد و آن را گرفت، گفتند به خدا قسم ما نمی‌دانستیم شما اهل بیت هستید. ما تا الان فکر می‌کردیم اهل بیت(ع) که می‌گویند این‌همه روایات و احترام دارند، منظور معاویه و یزید و همین‌ها هستند؛ چون این‌ها فامیل‌های پیامبر و اهل بیت هستند. ما نمی‌دانستیم اهل بیت، شماها هستید. تازه این را به بنی‌عباس می‌گفتند. این که شما شنیده‌اید وقتی اسرای کربلا را به شام بردند، مردم مسلمان آمدند و روی آن‌ها تف می‌انداختند، تف و لعن می‌کردند و می‌گفتند: ای کفار! نجس، خوارج یعنی برانداز! فقیه آن‌ها هم که فتوا داد شٌریح قبلاً قاضی امیرالمؤمنین، بود. او قاضی حکومت اسلامی بود. او فتوا داد: حسین با شمشیر جدش کشته شد، خون او حلال بود! تو حالا نوه پیامبر هستی، مگر دلیل می‌شود برای این که بیایی حکومت پیامبر را سرنگون کنی؟ مگر باید یا حکومت اسلامی دست تو باشد، یا اگر دست تو نیست، حکومت باید از بین برود؟ آیا این ارث پدرت است؟ او این‌ها را گفته است.

لذا تعجب نکنید، یک وقت سؤال کنید: چه شده است آن موقع این‌همه ده‌ها هزار مسلمان مرید و محب اهل بیت، هیچ‌کدام به کربلا نیامدند؟ از فقیه و عالم، تا آدم محب اهل بیت(ع) که عاشق اهل بیت بوده است و اسم این‌ها را روی بچه‌هایش می‌گذاشته است. این سؤال مهمی است که برای چه نیامدند؟ پس خیلی از کسانی بودند که سابقه تشیع داشتند، واقعاً هم محب اهل بیت از همین محب‌هایی که ما هستیم، بودند، عالم هم بودند، سوابق هم داشتند و عقاید شیعی هم داشتند، ولی نیامدند.

از آن طرف - نمی‌دانم دوستان خبر دارند یا نه- بعضی از شهدای کربلا به لحاظ کلامی و اعتقادی شیعه نبودند. بعضی از شهدای کربلا اصلاً سنی هستند! یعنی معتقد به خلافت بلافاصل امیرالمؤمنین(ع) بعد از پیامبر نبودند. بعضی از کسانی که جزو سربازان و سپاه امیرالمؤمنین هستند و تا آخر هم به علی وفادار ماندند، این‌ها امیرالمؤمنین(ع) را به عنوان خلیفه چهارم قبول داشتند، نه به عنوان خلیفه اول.

شیعه به این معنایی که الان من و شما هستیم، اطراف امیرالمؤمنین تعداد آن‌ها کم بود و زیاد نبود. بقیه آن‌ها شیعه سیاسی بودند، نه شیعه کلامی و اعتقادی؛ شیعه سیاسی بودند. یعنی علی خلیفه است، خلیفه چهارم خلیفه است، همان‌طور که کسانی حق نداشتند علیه خلفای قبل سلاح بردارند، این‌ها هم حق ندارند علیه علی سلاح بردارند. شما شهید کربلا مانند "زهیر" دارید که وقتی سیدالشهدا نماز می‌خوانند، می‌آید سپر سیدالشهدا می‌شود تا ایشان نماز بخوانند و تیرها به او بخورد، این قبلاً ضد علی بوده است. سه - چهارتا از شهدای کربلا سابقه دشمنی با علی را داشتند. دوتا از شهدای کربلا جزو خوارج بودند. آن‌ها دوتا برادر هستند که با امیرالمؤمنین جنگیده‌اند؛ این‌ها الان دوتا از شهدای کربلا هستند. بنابراین این ۷۲ تن و این شهدا این‌طور نبود که فکر کنیم این‌ها همه آن‌ها عالم دین و همه هم شیعه خالص صددرصد هستند؛ نه. آن‌قدر شیعه‌ها بودند که نیامدند، علمایی بودند که نیامدند. دو- سه تا از شهدای کربلا مسیحی بودند و همان اواخر مسلمان شدند. در مورد یکی از آن‌ها هم بعضی نقل‌ها می‌گوید حتی در کربلا هنوز معلوم نبود که این مسلمان است یا نه، ولی عاشق اهل بیت و این چیزها بود. از آن طرف چند نفر هستند مثل "شمر"، مثل "شبث‌بن‌ربیع"، مثل چه و چه، این‌ها همه قبلاً جزو سرداران علی بودند. می‌گویند نماز شب او ترک نمی‌شده است. می‌گویند شمر حافظ قرآن بوده است. می‌گویند شمر ۱۶ بار پیاده به زیارت خانه خدا رفته است. شمر جانباز بود، سردار علی بود و در صفین کنار حسن و حسین با معاویه جنگیده است. ۲۰ سال بعد در کربلا می‌آید و سر سیدالشهدا را می‌بُرد.

این قضایا که خیال می‌کنید سیاه و سفیدی بوده است، این چیزها نبوده است؛ آن زمان هم مثل همین الان بوده است. خیال برخی از آن‌ها این بوده است که آن زمان‌ها یک جور دیگری بوده است. آن زمان هم مثل همین الان بوده است. می‌دانید اول کسی که نشست و زار زار گریه کرد، خود عمر سعد بود. اولین اشک بر حسین را قاتل حسین ریخت. اولین مجلس عزاداری رسمی امام حسین را هم یزید گرفت. این‌ها را به عنوان اسیر بردند، اما بعد به عنوان میهمان برگشتند. آن‌جا دید ورق برگشت، بعد یزید زیرش زد، گفت من گفتم بروید کلاه بیاورید، آن‌ها رفتند سر آوردند! حسین کار درستی نکرد، اما این‌ها هم کار درستی نکردند! یزید مجلس عزای امام حسین(ع) گرفت. گفت: قرآن بیاورید، همه قرآن بخوانند. بحث سیاسی نکنید، قرآن بخوانید و فقط ثواب آن را نثار روح حسین کنید که خدا ان‌شاءالله او را هم ببخشد. او را هم ببخشد، ما را هم ببخشد! مجلس رسمی است، قرآن بخوانید.

حالا اصل مسئله توضیحی است که در کنار قضیه کربلا و اربعین می‌گذارید، آن توضیح و تبصره است که آن را معنادار می‌کند یا آن را بی‌معنی می‌کند؛ وگرنه شاه هم شاه شیعه بود، تنها شاه شیعه جهان، شاه ما بود. تنها شاهی که به زیارت امام رضا(ع) و حضرت معصومه(س) می‌رفت، شاه ما بود. صدام هم که صدام حسین بود. می‌گفت من نوکر حسین هستم، به زیارت امام حسین(ع) هم رفت. این رجوی اولی که به عراق رفته بود، فیلم او هست، جلوی ضریح سیدالشهدا رفته است، به نیابت از امام حسین می‌گوید: «هَلْ مِنْ نَاصِرٍ یَنْصُرُنِی؟». آل سعود هم که خادم‌الحرمین هستند! اسرائیل هم که خادم بیت‌المقدس (اورشلیم) است! شاه مجلس روضه داشت، خودش هم می‌آمد می‌نشست. نه این شاه، همه شاه‌های قبل هم این‌طور بودند.

امام که حالا اینجا ما چون در محضر امام هم هستیم، ایشان یک امام حسین، عاشورا، اربعین، اسلام و تشیعی را همان‌طور که بود، معرفی کرد. این اسلامی که الان قدرت‌ها در جهان اسلام اسم آن را می‌برند و این تشیعی که خیلی‌ها آن را قبول دارند، نه آن، اسلام است و نه این، تشیع است. یک شاخص‌هایی وجود دارد.

سؤال اول این است که چرا همه رهبران شیعه را کشتند؟ تنها مذهبی که تمام رهبران آن را کشتند و یک نفر از آن‌ها عمر طبیعی نکرده است، شیعه است. برای چه؟ برای این که این‌ها همه با قدرت‌ها درگیر بودند. آخرین آن‌ها هم که ولی عصر است، قرار است بیاید و کل حکومت‌های جهان را سرنگون کند؛ انقلابی در سطح جهان، انقلابی خونین. که از امام(ع) پرسیدند: شنیده‌ایم ایشان که بیایند، به اندازه یک خون دماغ و یک حجامت خون می‌ریزد! امام(ع) فرمودند: چه کسی چنین چیزی را گفته است؟ اگر قرار بود توحید و عدالت بدون درگیری بیاید، باید در زمان پیامبر می‌شد؛ ۸۰ جنگ بر پیامبر اکرم(ص) تحمیل کردند. والله نخواهد شد انقلاب و حکومت جهانی و عدل جهانی «إِلَّا بَعْدَ العَلَقِ وَ العَرَقِ» "علق" یعنی خون و "عرق" یعنی عرق. شبانه‌روز باید مبارزه و به خلق خدمت کنیم و کشته بشویم. طرف آمد نزد امام رضا(ع) گفت: آقا چه زمانی بشود که فرج شما و فرج اهل‌بیت فرا برسد؟ ما که تا الآن همیشه چوب شما را خورده‌ایم. ان‌شاءالله زمانی بشود که فرج زیر سایه شما فرا برسد و ما هم بنشینیم بخوریم و انتقام بگیریم! امام رضا(ع) فرمودند: ««ذَاکَ فَرَجُکُمْ أَنْتُمْ»؛ این که فرج شما شد! «وَ أَمَّا أَنَا»؛ آن فرجی که من منتظر آن هستم، به خدا سوگند، زندگی که من الآن می‌کنم، پیش آن موقع شاهانه است. آن موقع، ما برای خدمت به خدا و خدمت به خلق، شب‌ها بیدار هستیم و روزها بیدار هستیم. بعد ایشان فرمودند: آن‌جا همین خوراک و پوشاکی که من الآن می‌خورم و می‌پوشم و شما می‌گویید: ای آقا! چرا این‌قدر ساده و زاهدانه است؟ همین‌ها هم برای من نخواهد بود. من یک کیسه از آرد جوی نبیخته (الک‌نشده) که سر آن را هم بسته‌ام و خواهم بست، مُهر می‌کنم. ایشان فرمودند: آن موقع، رهبران و علمای دین، رهبران حرکت، شیعیان خاص ما، آن حلقه ۳۱۳ نفره و حاکمان در حکومت جهانی اسلام، خودشان را گرسنه نگه می‌دارند تا مردم سیر باشند، آن‌ها لباس ساده می‌پوشند، شب‌ها گونه بر خاک می‌سایند، روزها نوکر خلق هستند، دروغ نمی‌گویند، کمربند زرین نمی‌بندند. این‌ها پیمانی است که ایشان از اصحاب خود خواهد گرفت. ایشان فرمودند: فرجی که ما می‌گوییم، آن است. فرج برای بشریت است، برای مستضعفین است، نه برای ما.

امام(ره) می‌گفت: آن اسلام و تشیعی که این‌ها از آن می‌ترسند، از آن اسلام و تشیع نمی‌ترسند. خودشان برای شما مسجدالحرام و مسجدالنبی را می‌سازند، مهندس‌های صهیونیست می‌آیند، دلارهای نفتی می‌آیند، همین حرم امام رضا(ع) را حاضر هستند برای شما ده برابر کنند! به شرطی که زیرنویس آن چیز دیگری باشد، نه آن چیزهایی که امام رضا(ع) می‌گوید! ما چون در کنار امام هستیم از سخنان ایشان می‌گوییم. ایشان می‌فرماید: هرکس نظر سوء راجع به اسلام، تشیع و اهل‌بیت دارد، به این دلیل است که یا اسلام را درک نکرده است، یا می‌خواهد دیگران اسلام را درک نکنند؛ زیرا اگر اسلام درک بشود، امکان ندارد هیچ انسان منصف و شریفی با اسلام دربیفتد؛ چون همه‌اش زیبایی و خدمت به خلق است. اسلام در سطح جهان، حکومت‌ها را به خدمت به خلق، به خصوص محرومین و فقرا موظف کرده است. اگر یک اسلام و یک تشیعی معرفی می‌شود که حکومت وظیفه‌ای برای خدمت و نوکری ندارد و حکومت یک فرصت است، آن اسلام، اسلام آمریکایی است.

اگر یک تشیع و اهل‌بیتی به شما معرفی کردند که با مستضعفین کاری ندارد، در کاخ مستکبرین می‌رود، هیئت عزاداری، سینه‌زنی و آش نذری می‌دهد، این تشیع علی نیست. آن تشیعی که سرمایه‌دارها و دزدها قبول دارند، آن حسینی که یزید برای او مجلس ختم می‌گیرد و عمر سعد برای او گریه می‌کند، آن به درد نمی‌خورد آن حسین نیست یا حسین قلابی است. آن‌ها زیرنویس دیگری زیر حادثه کربلا و اربعین گذاشته‌اند!

اگر کسی بگوید اسلام همه چیز را نیاورده است و باید آن را فقط در احکام عبادی و فردی محدود کرد، اسلام را یا نمی‌شناسد یا قبول ندارد یا کافر است یا جاهل است. اسلام، دین آزادی و استقلال است. هر تصویری از اهل‌بیت ارائه بدهی که یک جامعه و ملت مسلمان را در بند اسارت و دیکتاتوری تمکین می‌کند و می‌پذیرد و می‌گوید هم شیعه باش و هم در زنجیر باش! هم شیعه و مسلمان باش و هم تحت سلطه مستکبرین، اشغالگران و بیگانگان باش! یعنی نه با استبداد و نه با استعمار هیچ کاری ندارد.

الآن سوال این است که پس چرا باید همه رهبران این مذهب کشته بشوند؟ برای چه آن‌ها را کشتند؟ یعنی اگر سیدالشهدا(ع) فقط احکام و مسئله می‌گفت و می‌گفت: ما را دوست داشته باشید، همین! ما چیز دیگری از شما نمی‌خواهیم. یا عرفان و اخلاقی که خوب باشید، بدها خوب بشوند، خوب‌ها اگر می‌شود خوب‌تر بشوند و اگر هم نشد، خوب‌ها بد بشوند، کسی با این‌ها کاری ندارد. ابراهیم تبر برمی‌دارد که او را در آتش می‌اندازند. ابراهیمِ بی‌تبر، ابراهیم نیست؛ شیخ‌الانبیاء نیست؛ پدر توحید نیست. در اربعین باید امام حسینی که بود، معرفی بشود، نه امام حسینی که یزید هم برای او مجلس می‌گیرد.

گریه، توسل، شفاعت، عزاداری و زیارت، همه این‌ها وسیله است. بعضی‌ها این‌ها را هدف گرفته‌اند. آن‌ها خیال می‌کنند هرچه زیارت، عزاداری و توسل، سر و صدای آن بیشتر بشود، مردم واقعاً متدین‌تر شده‌اند. طرف به حرم امام رضا(ع) می‌رود، بعد بیرون می‌آید حجاب ندارد! چقدر ما از این آدم‌ها داریم که روزه نمی‌گیرند، وجوهات شرعی را اصلاً قبول ندارند، شراب می‌خورند، آش نذری هم می‌دهند و امام حسینی هم هستند!

ببینید راجع به این تیپ‌ها ما دوتا حرف را نباید مخلوط کنیم. ما دو افراط داریم: یک افراط از این طرف است که می‌گوید پس فقط مسلمان‌های صددرصد پاکِ نماز شب‌خوان باید عزای امام حسین بیایند بقیه نباید بیایند؟ اگر یک کسی گناهی کرده، کاری کرده، باید او را طرد کنی، باید او را مأیوس کنی؟ خیر، هیچ‌کس را نباید مأیوس کنی. اصلاً مگر تو چکاره هستی؟ مگر ما چکاره هستیم که به بقیه بگوییم: شما نیایید؟ ما خودمان چکاره هستیم؟ مگر تو وکیل امام حسین هستی؟ حتماً هیچ‌کس را نباید مأیوس کرد. اما از آن طرف، آن‌هایی هم که می‌گویند بدون این که آن افراد تغییر بکنند، بدون تلاش برای اصلاح، با همان سبک زندگی غلط، با همان شیشه عرقش و سگش و توی بغلش و بی‌حجابش با همان به مسجد و به حرم امام حسین(ع) بیاید، این هم غلط است. توسل به لاک سیاه او، ما چنین توسلی در منابع‌مان نبوده! که توسل کنیم به لاک سیاه این، حجاب ندارد، سگ هم بغلش هست، عرق هم می‌خورند حالا یک حسین هم گفته است!

در روایت ما می‌فرمایند: «الْفَقِیهُ کُلُّ الْفَقِیهِ»؛ فقیه واقعی کسی است که نه هیچ ‌کس را از خدا و از دین مأیوس کند و نه هیچ ‌کس را به خدا و دین مغرور کند. شخص مأیوس کسی است که بگوید: ای بابا! ما که گناه کرده‌ایم، ما که مشکل داریم، ما که انسان درستی نیستیم، آب از سر ما گذشته است! ولش کن! نه، نباید این‌طور گفت؛ آب از سر هیچ‌ کس نگذشته است. شخصی آمد گفت: آقا! من گناهان بزرگی کرده‌ام، آیا خدا من را می‌بخشد؟ ایشان فرمودند: خداوند ممکن است همه گناهان را ببخشد، به ‌جز یک گناه، و آن این است که بگویی خدا حتماً من را نمی‌بخشد. اگر این را بگویی این بخشیده نمی‌شود؛ زیرا از رحمت خدا مأیوس شده‌ای. گناهی که قطعاً خدا نمی‌بخشد، یأس از رحمت و بخشش خداست. گناهان دیگر را ممکن است ببخشد؛ این که ممکن است یعنی آن هم حساب و کتاب دارد، ولی نباید مأیوس شد.

از این طرف هم، کسانی می‌گویند اصلاً مهم نیست عقیده تو چیست، سبک زندگی تو چیست، دزدی، رشوه‌خوری، اختلاس می‌کنی، بی‌ناموسی می‌کنی، عرق می‌خوری، خیانت می‌کنی، هرجا کثافت‌کاری می‌کنی، باز هم تو هم مسلمان هستی، تو هم خوب هستی، تو هم شیعه هستی، تو هم مشمول شفاعت قرار می‌گیری! این را از این طرف چه کسی می‌گوید؟ داری او را مغرور می‌کنی! خود اهل‌بیت فرموده‌اند: ما یک عده را قطعاً شفاعت نمی‌کنیم ولو شیعه ما باشد! چند مورد در روایات هست مانند «الْمُسْتَخِفُّ بِالصَّلَاةِ» و موارد دیگر را فرموده‌اند که ما شفاعت نمی‌کنیم. اصلاً فرموده‌اند خیلی از ما را شیعه نمی‌دانند. این سخنان از سیدالشهدا(ع) هست، از حضرت زهرا(س) هست، از امیرالمؤمنین(ع) چندین مورد هست، از امام صادق(ع) هست، از حضرت رضا(ع) هست.

می‌دانید این جریان شیعه لندنی، دیدگاه آن‌ها دیدگاه شیعه نیست. غدیر سر چیست؟ شیعه و سنی، همه مذاهب قبول دارند که پیامبر(ص) از ولایت علی(ع) حرف زده‌اند. منتهی می‌گویند ولایت علی به معنی محبت علی بوده است، نه به معنی رهبری، ریاست و حکومت. یعنی ولایت به معنی محبت است، نه حکومت. خیلی از همین شیعیان بین خود ما هم چنین عقیده‌ای دارند؛ یعنی دیدگاه آن‌ها به دیدگاه برادران اهل سنت نزدیک است؛ چون ولایت به معنی محبت را، که محبت اهل‌بیت، علی(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسین(ع) است، همه مذاهب اسلامی قبول دارند. اصلاً این حدیث که «دشمن حسن و حسین، دشمن خدا است»، جزو روایات متواتر در منابع اهل سنت است و همه آن‌ها هم می‌گویند ما قبول داریم. و واقعاً هم خیلی از آن‌ها - حالا این تکفیری‌ها و وهابی‌ها را نگاه نکنید - خیلی از سنی‌ها - بعضی از شما دیده‌اید- واقعاً عاشق اهل‌بیت هستند. اسم علی، فاطمه، حسن و حسین که می‌آید، متأثر می‌شوند و گریه می‌کنند، ولی شیعه نیستند. آن‌ها می‌گویند ما ولایت علی و اهل‌بیت به معنای محبت آن‌ها را که برای آن‌ها گریه کنیم، آش نذری بدهیم، به زیارت آن‌ها برویم، اسم آن‌ها را ببریم، شعر عاشقانه برای آن‌ها بخوانیم، نوحه بخوانیم و مداحی بکنیم، همه این‌ها را همه قبول دارند، غیر از وهابی‌ها؛ زیرا می‌گویند این کار، اظهار ارادت و محبت به اهل‌بیت است.

اختلاف سر چه بود؟ سر ولایت به معنای حکومت علی بود. شیعه از آن‌جا حساب خود را جدا کرد و گفت آقا! این ولایتی که پیامبر در غدیر و قبل از آن گفتند، مراد آن‌ها این است که بعد از پیامبر، علی باید بر جهان اسلام حکومت کند، نه این که علی را دوست داشته باشید. یعنی چه که پیامبر کل آن جمعیت را نگه داشته و بعد از حج گفته است: شما بیایید جلو، آن‌ها بروند عقب، بعد دست علی رو برده بالا گفته علی را دوست داشته باشید؟ بعد چرا همه آمدند با علی بیعت کردند؟ مرد و زن، همه اصحاب آمدند. این بیعت یعنی چه؟ یعنی ما تو را دوست داریم؟ تازه دوست هم که نداشتند! مگر دوست داشتن این‌طوری است؟

حسین، حسینی است که باید رهبر جهان باشد. حسین، امام بشر است، نه امام شیعه. اسلام، دین آزادی و استقلال است. نمی‌توانی هم بگویی حسین و هم بگویی آزادی مهم نیست، استقلال مهم نیست، مستضعفین مهم نیستند. اسلام، مادیات را تابع معنویات کرده است. نمی‌توانی بگویی مادیات مهم نیست؛ نمی‌توانی هم بگویی مادیات، خود مستقلاً هدف است و اصالت دارد. خیر، مادیات زیر سایه معنویات است. ماده و معنا با هم است. اسلام هم تربیت باطنی می‌کند و هم مصالح دنیوی را تأمین می‌کند؛ هر دو روی هم، با هم اسلام است، نه یکی از آن‌ها به تنهایی. قوانین اسلام نجات‌بخش است. کسی نمی‌تواند بگوید فقط قوانین فردی و عبادی آن نجات‌بخش است؛ احکام اجتماعی آن هم نجات‌بخش است. «ایمان به بعض و کفر به بعض» نمی‌شود. امام می‌گفت: اسلام و تشیع انحرافی، آن است که می‌گوید احکام سیاسی خدا، احکام اقتصادی خدا، احکام اجتماعی خداوند و احکام فرهنگی و تربیتی خدا مهم نیست؛ فقط نماز و روزه مهم است! یعنی اغلب احکام‌الله را تعطیل می‌کنی و کنار می‌گذاری! به چه حقی؟ می‌گوید هرکس اسلام را مثل یک مکتب مادی و بشری جلوه بدهد که تمام توجه آن به دنیا است، این انحراف است. هرکس اسلام را فقط به یک مکتب صددرصد معنوی تعریف کند و بگوید کسی اصلاً کاری به دنیا ندارد که چه کسی حکومت می‌کند، قدرت و ثروت چگونه توزیع می‌شود، رسانه‌ها در دست چه کسی است؟ دانشگاه‌ها در دست چه کسی است؟ تعلیم و تربیت چگونه است؟ این هم انحراف است. اسلام، مکتب ماده و معنا است.



نظرات

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد

capcha